I Muvrini in Groningen (2): Gioia

De boodschap was goed overgekomen vorig jaar: Na succesvolle optredens in Amsterdam, Groningen en Tilburg in 2009 hoefde I Muvrini echt niet zo lang te wachten om nog eens langs te komen. Het mocht best wat eerder. En zondag 28 februari, ruim een jaar later, stonden zij opnieuw op de planken in de Oosterpoort (Groningen), Paradiso (Amsterdam) en 013 (Tilburg). Wat mij betreft en ook als ik de reacties lees -zie hieronder genoemde sites- heeft I Muvrini zichzelf nog weer overtroffen. De groep kon bij elk optreden rekenen op een dolenthousiast publiek. In Groningen speelden ze vorig jaar nog in de kleine zaal. Deze keer was de grote zaal ingezet. Niet helemaal uitverkocht, maar ik schat toch wel anderhalf keer zoveel mensen als vorig jaar. Ik heb express nog even gewacht met deze terugblik tot ik de nieuwe cd ‘Gioia’ (vreugde) in handen had. En vanavond kon ik het optreden van de 28e nog eens reconstrueren (kijk hier voor de setlist).

gioiaWie bekend is met de typische Muvrini sound zal het er gauw over eens zijn dat na het vorige, indrukwekkende album ‘Alma’ (ziel) ook ‘Gioia’  ijzersterke composities bevat. Zoals de up tempo nummers Inseme si po, Pude, Gioia, Teni bonu. Daarnaast twee opvallend moderne nummers: Una terranova (een rappende Jean François en een prachtig galmende Alain Bernardini in combinatie met de Franse slam poet Grand Corps Malade) en Ti dicu di tu (waarin een oude vriend, Vincent Franchini, meezingt. Zingen is eigenlijk niet het goede woord. Hij murmelt er wat zinnetjes tussendoor. Maar met een geweldige stem, die in de verte aan Louis Armstrong herinnert en die niet verraadt dat Vincent al 101 jaar is!).

Voor mij zijn het drie wat rustiger liedjes die het meeste indruk maken.
Elli a sanu, A to stella, Tu mi manchi. De muziek van I Muvrini is steeds een bijzondere mix van levenslust, strijdbaarheid, sociale bewogenheid, idealisme en diepgewortelde melancholie. Die weemoed is eigenlijk een constant aanwezige ondertoon. Dat heeft niets te maken met sentimentaliteit. De muziek van I Muvrini  – in de eerste plaats de zang van Alain en Jean François – is door de jaren heen altijd oprecht gebleven. Het is muziek voor hart en ziel. Poëzie. Je hoeft niet eens op Corsica geweest te zijn of de taal te kennen om dat aan te voelen. Als je vatbaar bent voor deze Corsicaanse soulvariant, laat  ‘Gioia’  je zeker niet onberoerd.

Wat op deze cd ontbreekt is de polyfonie. Daar staat heel veel moois tegenover, maar toch mis ik die vertrouwde a capella zang. Gelukkig werden tijdens het concert  nog wel twee polyfone liederen gebracht, o.a. het prachtige Agnus Dei. Ook de sympathieke doedelzakspeler Loic Taillebrest ontbreekt op de cd, maar stond live wel op het podium.

Er kwamen drie toegiften, waaronder een overtuigende versie van Brel’s Amsterdam (in de ogen van Brel-liefhebbers kan er maar één versie zijn natuurlijk. Niettemin, zoals Jean François het nummer dit keer bracht kwam hij aardig in de buurt).
Bij een optreden van I Muvrini moet je nooit te vroeg weggaan. Want na tien minuten aandringen volgde nog een extraatje, een mooie uitvoering van A te Corsica.

.
Meer:

TerraCorsa – I Muvrini

I Muvrini, unofficial website

Corsica Prikbord, I Muvrini

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s