Collega en Darwinkenner Erik is net terug van een korte Engelandtrip. In dit Darwinjaar stond voor hem vanzelfsprekend een bezoek aan Down House gepland, het huis waar Darwin de laatste veertig jaar van zijn leven woonde. Erik verraste mij met een steentje uit het tuinpad van Down House. Dit beroemde tuinpad, the Sandwalk, staat ook bekend als Darwins Thinking Path.
Erik: “Het verhaal gaat dat Darwin tijdens zijn wandelingen een paar stenen op het pad legde. Terwijl hij in gedachten met een probleem bezig was, tikte hij bij elke volgende ronde een steentje weg. Zijn kinderen kregen het spelletje echter door en legden soms weer stenen terug…”
Voor dat laatste vind ik via Google niet direct bevestiging, maar het blijft een mooi verhaal. Het eerste gedeelte blijkt terug te voeren op een artikel van Richard Milner in het tijdschrift Natural History. De tekst van dat artikel is helaas niet vrij toegankelijk. Maar in een digitaal paper van Timothy J. Johson over Sherlock Holmes (More than a washed-up has-been; textual aspects of the Holmes icon) tref ik onderstaande bronvermelding, plus een citaat uit het artikel van Milner:
’Milner, Richard. “Keeping up Down house“, Natural History 105, no. 8 (1996): 54). Describes naturalist Charles Darwin’s country estate Down House outside London, England, where he stayed after his voyage aboard the HMS Beagle. Writing the scientific classic ‘The Origin of Species’; Description of the estate; Purchase and restoration of the estate. Includes a passing reference to Holmes.’
‘…Soon after settling at Downe, Darwin constructed a sand-covered path, known as the sandwalk, that still winds through the shady woods and then returns toward the house along a sunny, hedge-lined field. He strolled it daily, referring to it as ‘my thinking path.’
Often he would stack a few stones at the path’s entrance, and knock one away with his walking stick on completing each circuit. He could anticipate a ‘three-flint problem,’ just as Sherlock Holmes had ‘three-pipe problems,’ and then head for home when all the stones were gone….’ (p.7)
Het steentje is een stukje vuursteen. Niets bijzonders zou je denken. Toch is vuursteen, silex of flint (Eng.) een opmerkelijke steensoort. Er is veel studie naar gedaan. Maar de manier waarop vuursteen ontstaat is nog steeds niet precies bekend. Overigens is het ook niet zeker of dit steentje werkelijk uit Darwins tijd is. Het kan ook afkomstig zijn uit grind dat later is opgebracht. Zulke vragen horen erbij, bij een souvenir uit Darwins tuinpad.
Dank voor je aardige stukje over Darwin en het vuursteentje. Je hebt helemaal gelijk dat de waarschijnlijkheid dat Darwin zelf ooit het steentje aangeraakt zou kunnen hebben gering is. Darwin trok in 1842 in het huis in Down.
In zijn eigen onderzoek rond regenwormen heeft goed aangetoond hoe goed die beestjes door het omhoogbrengen van aarde stenen/ruïnes kunnen begraven. De ‘Wormstone’ in zijn tuin is overigens nog een getuige van dat onderzoek. Zo kan het oorspronkelijk pad al dieper liggen en inderdaad bedekt door nieuw aangebrachte lagen stenen. De vele ‘pelgrims’ die over de ‘Sandwalk’ willen lopen dragen er uiteraard ook aan bij.
Overigens ging er geen steen van de stapel af bij elk opgelost probleem, maar bij elke gemaakte ronde. Zo mat hij wel in zekere zin de complexiteit van problemen af aan het aantal weggeschopte stenen (aantal rondes denkwerk). Eerlijk gezegd kan ik me niet meer herinneren welke publicatie bij mij het verhaal van het terugleggen van steentjes op de stapel heeft ingeplant.
Erik, wat betreft het steentjes wegtikken was mijn interpretatie inderdaad iets te optimistisch… Ik heb de tekst aangepast. Het kan goed zijn dat jij het verhaal uit andere (en betere) bronnen hebt. Alhoewel deze toevallige link met Sherlock Holmes mij wel beviel.
Misschien kunnen wij onze werkproblemen vertalen in het wegtikken van 3, 4 of meer koppen koffie?