Na meer dan zeven jaar is I Muvrini weer in Nederland. Hun laatste optreden was op 27 november 2002 in muziekcentrum Vredenburg, Utrecht. Nu zijn er concerten in Amsterdam (Paradiso 26 jan.), Groningen (Oosterpoort 27 jan.) en Tilburg (muziekcentrum 013, 29 jan.). 
De van oorsprong Corsicaanse groep kenmerkt zich door de opvallende, indringende zangstijl van de broers Jean François (Ghjuvan Francescu) en Alain (Alanu) Bernardini. In de loop van de afgelopen vijftien jaar hebben hun Corsicaanse wortels zich verder vertakt in de richting van de wereldmuziek. Het resultaat is een wonderlijke mengeling van traditionele Corsicaanse polyfone liederen (a capella zang) en eigen composities waarin je Keltische, Spaanse, Afrikaanse of nog andere invloeden kunt horen doorklinken. Ook in de begeleiding zie je ongewone combinaties: de kern wordt gevormd door keyboards, gitaar en slagwerk. Daaromheen zijn er door de jaren heen wisselende combinaties geweest met o.a. oude instrumenten uit de volksmuziek, zoals de cetera – een Corsicaanse citer – (bespeeld door Jean Bernard Rongiconi), de hurdy gurdy of draailier (Gilles Chabenat), doedelzak (Loic Taillebrest), accordeon (Régis Gizavo), of tegenwoordig een elektrische viool (Laurence Dupuis). Ze dragen allemaal bij aan de typische Muvrini-sound. Tenslotte zoeken de Bernardini’s dikwijls de samenwerking met andere zangers. Solisten als Josephina Fernandez, Tina Arena of Sting. Op hun laatste album treedt zelfs een 500-stemmig koor aan (I Muvrini et les 500 choristes) (hier een recensie).
Volgens critici doet I Muvrini met zulke experimenten afbreuk aan zijn vroegere stijl. Maar dat wordt vaker beweerd van artiesten die andere wegen verkennen. En I Muvrini is al meer dan twintig jaar bezig zichzelf te vernieuwen en over grenzen heen te kijken. Hun interpretatie van wereldmuziek is tegelijk populariserend èn authentiek. Die mix zal niet iedereen bevallen, en kan ook niet altijd even geslaagd zijn. De grote kracht van de Muvrini’s is wat mij betreft hun uitstraling van eenvoud en integriteit. Vooral dat laatste maakt hun muziek zo invoelbaar, ook voor een groot publiek.
De huidige bezetting: Jean François Bernardini, zang – Alain Bernardini, zang – Stéphane Mangiantini, zang – Achim Meier, piano & keyboards – Thomas Simmerl, drums – Patrick Manouguian, gitaar – César Anot, basgitaar & zang – Laurence Dupuis, viool – Loic Taillebrest, doedelzak. (bron: persbericht Paradiso, zie onder)
Veertien jaar geleden hoorde ik de stemmen van Jean François en Alain voor het eerst, op de autoradio tijdens een geologische excursie in Duitsland. Hun succesvolle gouden cd “Curagiu” was toen net uit. Sindsdien gaan er weinig weken voorbij zònder mouflonmuziek (*).
Wat de groep kenmerkt is overigens niet alleen hun muziek, maar ook hun uitgesproken idealistische instelling. Vooral bandleider Jean François Bernardini geeft op vele manieren blijk van zijn poëtische gedrevenheid. Hij schrijft liedjes, gedichten en andere teksten, componeert muziek en richtte een vereniging op met sociaal-ethische doelen (de Association pour une Fondation de Corse).
Na afloop van hun concerten, zeker in kleinere zalen, nemen de bandleden vaak de tijd om hun bezoekers te begroeten. Ook op die manier onderstrepen zij datgene waar zij ook over zingen: respect voor anderen, elkaar ontmoeten.
I Muvrini mag in Nederland relatief minder bekend zijn, toch zijn er op dit moment heel wat fans op de been. Zowel in Paradiso, als in de Groningse Oosterpoort en in het Tilburgse 013 speelt I Muvrini voor een uitverkochte zaal. En de groep is uitstekend op dreef, zowel in Amsterdam (reacties), in Tilburg (reacties), als in Groningen (reacties), waar ik zelf bij was. Naast veel bekende nummers hoorde ik ook twee nieuwe liedjes die later dit jaar op cd zullen uitkomen. Jean François bracht er af en toe een klein verhaaltje tussendoor, over hommels, over een olijfboom, over een rivier op Corsica (de Rizzanese).
Het leek erop dat de broers Bernardini zelf een beetje beduusd waren van de enthousiaste reacties uit de zaal. Achteraf was ik met vele anderen inderdaad in de gelegenheid om even een praatje met ze te maken. Een fantastische avond dus. Maar ja, als ik een concert van I Muvrini kan meemaken op nog geen halve kilometer van mijn eigen huis, dan kan de avond niet meer stuk.
Met dank aan Marjon Buurema voor de foto’s.
(*) I Muvrini: het Corsicaanse bergschaap, de mouflon, staat model voor de vrije, onafhankelijke geest van de Corsicanen.
.
Enkele video’s van I Muvrini:
Agnus Dei (polyfoon, Brussel, 2005), van semprecorsu1735
Terra (met beelden van Corsica), van chounghi
Erein eta joan (Je sème et je m’en vais), met Josephina Fernandez
Amareni (met een compilatie van oudere foto’s), van micha2a
.
Meer over I Muvrini:
I Muvrini
de eigen website van de groep
Terra Corsa
website over I Muvrini en Corsica, speciaal voor fans in Nederland en België
Corsica Prikbord, rubriek I Muvrini
Op dit forum wordt veel uitgewisseld over I Muvrini, achtergronden, concertinfo, reacties etc.
Radio France Internationale
biografie van I Muvrini (bij tot dec. 2006)
kritische recensie
op het Folkforum van het concert van 27 nov. 2002, Vredenburg, Utrecht. Inderdaad, niet hun beste optreden, in een rampzalige omgeving. En wat de recensent betreft, smaken verschillen.
Hallo Doc, het concert donderdag in Tilburg bijgewoond en lichtelijk ontgoocheld naar huis gekomen. De techniek liet het (vooral in het begin) behoorlijk afweten, het publiek al evenzeer. Pas na een aantal nummers en op uitdrukkelijk aansporen vanwege Steffano en Loic kwam er ambiance in. Maar toen ging het ook ineens goed. De vertaling van Marlene Lokin was niet altijd erg secuur. Alanu was na het concert positief, maar Ghjuvan-Francescu was geirriteerd en kort aangebonden. Tijd om een rustpauze in te lassen, denk ik.
Hallo Chris, spijtig dat het optreden van IM in Tilburg een iets mindere start had. Op Corsica Prikbord las ik ook enkele opmerkingen in die richting (jammer van de techniek!) En Jean François scheen niet helemaal goed bij stem te zijn. Vermoeidheid, griep? Inderdaad misschien tijd voor een beetje rust, als dat in hun schema mogelijk is.
Niettemin was het toch een bijzonder moment dat IM na lange tijd weer in Nederland optrad. In Groningen was het echt een feestje.
Hallo jodoc,
JFB bleek achteraf gezien wel degelijk griep te hebben. Na zijn traditionele “bisous” ben ik voor een halve week met koorts en griep (ondanks griepprik) in bed gestoken op onze vakantielocatie. Straffe beestjes, daar op Corsica (ik heb het hier nu even over de microscopische).
Overigens ga ik in april een solo-optreden van Gilles Chabenat kijken en hebben we vroeger ook al kunnen genieten van het muzicale geweld van Regis Givazo.
Wat de discussie rond de muzicale keuzes van IM betreft: die worden m.i. gevoerd door mensen die niet de moeite nemen om het doel van de Bernardini’s te leren kennen (of die verblind worden door naijver?). Niet het behoud van de paghjella, maar het behoud van het corsu (de Corsicaanse taal) is hun streefdoel. Hun inzet voor het behoud van de “kleine talen” overschrijdt de grens van de lokale muziek, maar niet iedereen heeft al zover nagedacht.
Als een taal niet meer gezongen wordt, verzeilt ze naar het achterhuis en sterft ze een roemloze dood. Het was al bijna zo ver, tot vader Ghjuliu Bernardini (zelf een begenadigd dichter en paghjellazanger) samen met zijn zoons en een aantal gelijkgestemden tegen alle tegenkantingen in in het corsu ging zingen. Zo vader, zo zoons, tot spijt van wie het benijdt.
Alanu was in elk geval erg enthousiast toen ik hem donderdag vroeg of er nu wat sneller naar Nederland zou teruggekeerd worden. Afwachten… Misschien lopen we elkaar dan wel tegen het lijf…
Dag Affodil,
jammer dat je de vertaling niet secuur genoeg vond. Ik heb, als professioneel vertaler, mijn best gedaan de tussenteksten kort en duidelijk over te brengen. In Paradiso en in Groningen heb ik daar veel lovende reacties op gekregen. Het concert in Tilburg was door verkoudheid JF en technische problemen helaas zeker het minste van de drie.
Hey Marlene,
ik bedoel ook niet dat het “niet goed” was. En dat je tot het uiterste gegaan bent, daar ben ik van overtuigd.
Ik onderschat ook helemaal niet de krachttoer om à la minute te vertalen. JFB mag dan 3 keer dezelfde verhaaltjes vertellen, als hij één keer vanuit een andere hoek aan komt, knipper je wel even met de ogen, denk ik.
Waarschijnlijk ligt het vooral aan de verschillen tussen het Nederlands en het Vlaams. Als Vlaamse ben ik een beeldrijker, bourgondischer taalgebruik gewoon. Ik denk dat wij -vooral waar het om poëtische teksten en zuiderse ontboezemingen gaat- meer “materiaal” ter beschikking hebben. Het kan geen toeval zijn dat Nederlandse dichters en liedschrijvers zich zo goed voelen beneden de Moerdijk.
En die verkoudheid van JF… Volgende keer mag hij een doktersbriefje meebrengen voor hij aan de bisous begint.
Ik ben nu nog altijd aan de medicatie en mijn stem ligt in de prullenmand en we zijn al 3 weken verder…
informatieve reacties op deze post zijn welkom. Maar dit is geen discussieforum. Discussie gesloten.