Zaterdag 16 aug. Een hoop stenen langs het spoor, tussen Meppel en Zwolle, had vorig jaar al mijn aandacht getrokken. Het waren nogal opvallende, roestbruine brokken. IJzeroer, leek het. Deze zomer had ik mij voorgenomen om die plek eens van dichtbij bekijken.
Vanuit Dalfsen fiets ik richting Lichtmis / Nieuwleusen. Een mooi fietsgebied, smalle weggetjes, weinig verkeer. Overal wordt gehooid. Bij de Koedijk was vroeger een onbewaakte spoorwegovergang, maar deze is toevallig net een jaar geleden (14-08-07) definitief gesloten. Ernaast ligt het weiland met mijn stenenhoop. Ja, het zijn inderdaad brokken ijzeroer. Zware zandige kluiten, aan de buitenkant bedekt met roodbruin stof. Als ik een kluit kapot sla, zie ik aan de binnenkant dunne zwarte (ijzerhoudende) laagjes. IJzeroer komt op verschillende plaatsen in Oost- en Zuid-Nederland voor. In vroeger tijden werd het gebruikt als een vorm van ijzererts. Onder andere bij Zwolle, Deventer en Doetichem zijn er ijzergieterijen geweest die dit ijzeroer verwerkten.
Iets verderop, waar de Meeleweg het tunneltje onder het spoor doorgaat, staat een woonhuis met daarachter een stukje land met paarden. Vanuit de trein kon je hier jarenlang een bijzondere verschijning zien: een lama! Hij leek volkomen op zijn gemak in dit paardengezelschap. Duizenden langsdenderende forensen moeten zijn statige pose hebben opgemerkt, waar hij ook stond of lag. De afgelopen tijd zag ik hem echter niet meer.
Wat was er met de lama gebeurd?
Ik bel aan bij het huis. De jonge vrouw die opendoet is heel vriendelijk en reageert helemaal niet verbaasd op mijn vraag. De lama, zo vertelt ze, was in werkelijkheid toch moeilijk te combineren met de paarden die hier worden gefokt. En helaas moest hij uiteindelijk verhuizen naar een andere bestemming… Treinreizigers die, net als ik, de lama bij het tunneltje wel een beetje missen, kunnen zich troosten met de wetenschap dat hij nu leeft als lama ergens in Frankrijk.
