Happy Slapping

Een vandaag 21 en 25 jan. 2008
Shonach (17) is autistisch en verstandelijk gehandicapt. Hij heeft vier vrienden die bij hem in de buurt wonen. Nou ja vrienden, deze vier pubers (in de leeftijd van 13 tot 19 jaar) blijken in werkelijkheid zijn ergste vijanden. In een reportage van Eén vandaag komt naar voren dat zij Shonach twee jaar lang op een wrede manier hebben gepest en mishandeld. Filmpjes van hun weerzinwekkende acties plaatsten ze bij Youtube. Deze onthulling heeft veel reacties losgemaakt, o.a. op de blog van Sander ‘t Sas, een van de makers van de reportage.
Is het een incident? Zeker niet, op het internet zijn veel meer voorbeelden bekend van fysiek geweld onder de noemer “happy slapping”. Volgens internetsocioloog Albert Benschop waren duistere kanten van de samenleving altijd al op het web te vinden. De rage van het aftuigen van weerloze slachtoffers is vanaf 2004 vanuit Engeland overgewaaid naar het vasteland, ook naar Nederland.
In het geval van Shonach heeft het lang geduurd voordat het uitkwam. Hij kon niet begrijpen dat zijn vrienden geen vrienden zijn. Hij kon of wilde er niet over vertellen. Bij toeval kwamen vorig jaar zomer  mishandelingen aan het licht. En eindelijk kon er aangifte worden gedaan tegen zijn belagers.
Maar ook daarna zijn enkele filmpjes maandenlang, tot kort geleden nog, te zien geweest. De vraag die overal doorklinkt is: wat is de verantwoordelijkheid van de internetproviders? Youtube en Google hullen zich in stilzwijgen. Een woordvoerder van XS4All liet weten dat providers wettelijk gezien alleen achteraf hoeven te reageren, als iemand daadwerkelijk een klacht over een video indient. Deze week las ik dat Youtube had toegezegd de nog aanwezige filmpjes over Shonach te verwijderen. Dat laatste is inderdaad gebeurd. Maar er zullen ongetwijfeld veel meer van dit soort video’s bekend zijn. Wat gebeurt daarmee?
Er is veel moois te zeggen over internet als sociaal medium en over “user generated content”. Maar op sommige momenten, zoals in dit geval, blijken internet en Web 2.0 ook een podium voor crimineel gedrag en zinloos geweld. En blijken de beheerders hun handen te wassen in onschuld. Of beter gezegd, in onverschilligheid.